لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه و اهداف: از آنجا که سیگنال پیچیده الکترومایوگرافی (EMG) به وسیله سیستم عصبی کنترل می شود و به خصوصیات فیزیولوژیکی و آناتومیکی عضله بستگی دارد، می تواند برای مطالعه هماهنگی و کنترل حرکت مورد استفاده قرار گیرد. به دلیل ارتباط بین مقدار موج EMG و نیروی عضله، از این تکنیک برای مطالعه فعالیت عصبی - عضلانی در تکالیف پاسچرال، حرکات عملکردی و شرایط کاری و برنامه های آموزشی و درمانی استفاده شده است. با توجه به سمت گیری توجه محققان حوزه های فیزیوتراپی، توان بخشی و ورزش و سایر رشته های مرتبط با آناتومی، بیومکانیک و حرکت شناسی به اثرات حرکت در آب به ویژه بر عملکرد عضلات، استفاده از EMG سطحی در شنا و حرکات آبی جهت ثبت و عینی نمودن فعالیت عضلانی رو به رشد است. با عنایت به تفاوت ماهوی محیط آب و خشکی، استفاده از EMG در آب متفاوت از خشکی است. بنابراین شاهد مواجهه با چالش هایی در رابطه با عایق بندی و چسب زدن الکترودها و تجهیزات برای مدت نسبتا طولانی در این مطالعات هستیم. در این مقاله، مروری بر مطالعات مختلف، چالش های پیش روی ثبت EMG در آب و حرکات مختلفی که با استفاده از این تکنیک مورد بررسی قرار گرفته اند و نتایج این مطالعات انجام شده است.مواد و روش ها: جستجوی مقالات در پایگاه های اطلاعاتی معتبر نظیرPub Med, Scince Direct Mendely  با جستجوی کلمات EMG، بیومکانیک، فعالیت عصبی - عضلانی، تمرین در آب انجام و بررسی نهایی بر روی بیش از 30 مقاله با ارتباط مستقیم انجام شد.نتیجه گیری: در این مطالعه، رویکردهای روش شناسی کمی سازی فعالیت عضله در آب و عوامل اثرگذار در حین حرکت در آب مطرح شد. بر اساس تحقیقات انجام شده، فعالیت عضلانی حین حرکت در آب تحت تاثیر جهت، سرعت و جریان آب قرار می گیرد. آب محیط منحصر به فردی را فراهم می کند که در آن نیروی جاذبه و بارگذاری روی مفاصل کاهش می یابد در حالی که خود آب مقاومتی نسبت به حرکت ایجاد می کند.

سابقه و هدف: کتف و کیفیت مطلوب حرکات آن از عوامل حیاتی در سلامت سیستم کمربند شانه ای است و دیسکنزی کتف از مشکلات شایع این ناحیه است. هدف از این پژوهش مقایسه اثر شش هفته تمرینات عصبی_عضلانی و PNF بر ریتم و موقعیت کتف در ورزشکاران نخبه بدنسازی مبتلا به دیسکنزی کتف بود. روش بررسی: این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون بود. 30 بدنساز دارای دیسکنزی نمونه های پژوهش حاضر بودند که به صورت تصادفی به سه گروه 10 نفری تمرینات عصبی_عضلانی، PNF و کنترل تقسیم شدند. دیسکنزی کتف با استفاده از آزمون مک کلور، ریتم کتفی-بازویی با استفاده از شیب سنج در 45، 90 و 135 درجه و موقعیت کتف از طریق آزمون کیبلر در سه حالت 0، 45 و 90 درجه ارزیابی شد. گروه های تمرینی به مدت 5 هفته تمرینات مخصوص به خود را دریافت کردند و در این مدت گروه کنترل مداخله خاصی را دریافت نکرد. پس از 6 هفته آزمون های مجدداً تکرار شد. تجزیه وتحلیل آماری از طریق آزمون تحلیل واریانس یک راهه و تی همبسته در سطح معناداری 0/05 انجام شد. یافته ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس یک راهه نشان داد که در دو متغیر موقعیت کتف و ریتم کتفی-بازویی در پس آزمون بین گروه های پژوهش تفاوت معناداری وجود داشته است (0/05>P). نتایج آزمون تعقیبی LSD نشان داد که گروه تمرینات PNF در پس آزمون به طور معناداری در تمامی متغیرهای وابسته مقادیر کمتری را نسبت به دو گروه دیگر داشت (0/05>P). همچنین گروه تمرینات عصبی-عضلانی در تمامی متغیرها به غیر از زاویه صفر در متغیر موقعیت کتف مقادیر کمتری را نسبت به گروه کنترل در پس آزمون داشت (0/05>P). نتیجه گیری: تمرینات PNF تأثیر بیشتری را بهبود ریتم کتفی-بازویی و موقعیت کتف بدنسازان دارای دیسکنزی کتف داشته است، لذا پیشنهاد می شود مربیان انجام این تمرینات را مد نظر قرار دهند. به این مقاله، به صورت زیر استناد کنید: Moshrefi M, Minoonejad H, Rajabi R. Comparison the effect of six weeks of neuromuscular and Proprioceptive Neuromuscular Facilitation (PNF) exercises on the rhythm and position of the scapula in elite bodybuilding athletes with scapular dyskinesis. Irtiqa Imini Pishgiri Masdumiyat. 2024: Vol 12: No 2: 83- 96. https://doi.org/10.22037/iipm.v1403i12.46305

سابقه و هدف: شواهد اندکی از راهکارهای پیگیراننده و درمانی گوفتگی عضلانی تاخیری وجود دارد. هدف مطالعه حاضر تاثیر پیشگیراننده کشش تسهیل عصبی– عضلانی بر درد، انعطاف پذیری و نشانه های عملکردی افراد مبتلا به کوفتگی عضلانی تاخیری بود. روش بررسی: به منظور رعایت موازین اخلاق در پژوهش، از شرکت کننده ها رضایت نامه کتبی اخذ واز هدف و روش اجرای مطالعه مطلع گردیدند. این تحقیق توصیفی از نوع شبه تجربی بود. 42 نفر دانشجوی غیر ورزشکار در این مطالعه شرکت و به طور مساوی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند. برای ارزیابی متغیرهای کینماتیکی از سیستم تحلیل حرکتی Vicon شامل 4 دوربین پرسرعت مادون قرمز سری T با فرکانس نمونه برداری 200 هرتز و برای اندازه گیری نیروهای عکس العمل زمین از دو صفحه نیرو Kistler با فرکانس نمونه برداری 1000 هرتز استفاده شد. متغیرهای وابسته شامل پارامترهای پرش از حالت ایستاده شامل ارتفاع پرش، ارتفاع پس از فرود، زمان پرواز، میانگین توان، حداکثر نیروی فرود، حداکثر سرعت در لحظه تیک آف، مقیاس بصری اندازه گیری درد و انعطاف پذیری همسترینگ بودند که قبل از تمرین و 48 ساعت بعد از تمرین مورداندازه گیری قرار گرفتند. آزمون های آماری t دو گروه مستقل و t همبسته با سطح معناداری (0/05? P) جهت تحلیل های آماری مورداستفاده قرار گرفت. یافته ها: بعد از تمرین بین گروه ها اختلاف معنی داری در انعطاف پذیری (0/022=P) و عدم تفاوت معنی داری بین میزان درد و کوفتگی ادراک شده وجود داشت (0/08=P). اختلاف معنی دار بین پیش آزمون-پس آزمون گروه کنترل در ارتفاع پرش، ارتفاع پس از فرود، توان، حداکثر نیروی فرود وجود داشت (0/05? P). نتیجه گیری: توام نمودن کشش تسهیل عصبی– عضلانی با تمرینات برونگرای القاء کننده کوفتگی می تواند بر کاهش انعطاف پذیری و پارامترهای عملکردی افراد مبتلا به کوفتگی عضلانی تاخیری اثربخش باشد.

اهداف: هدف از این پژوهش، تاثیر ارتعاش کل بدن بر بهبود عملکرد بیماران مبتلا به ام اس است.مواد و روش ها: در این تحقیق، هفتاد و سه نفر از افراد مبتلا به ام اس، با میانگین سنی 67.2±73 سال حضور داشتند و بیست نفر از این افراد با رضایت کامل شرکت کردند. آن ها ناتوانی متوسط در دامنه 2.5 تا 4.5 داشتند. آزمودنی ها بر اساس طرح بوسکو، در چهار گروه تقسیم شدند: یک گروه کنترل و سه گروه تجربی. گروه اول در شش جلسه و در شش هفته کار خود را انجام دادند و گروه دوم در دوازده جلسه و در شش هفته و گروه آخر نیز در هجده جلسه و در شش هفته. فرکانس ارتعاش 15 تا 25 هرتز استفاده شد. پس از پایان برنامه تمرینی، عملکرد عصبی عضلانی با آزمون استاندارد  TUG و chair-5 ارزیابی شد. به منظور تحلیل داده ها، از SPSS نسخه هجده در سطح معناداری آلفای پنج درصد استفاده شد.یافته ها: نتایج روش های آماری تحلیل پراکنش با اندازه گیری مکرر و تحلیل پراکنش یک راهه، نشان دادند تمرین ارتعاش کل بدن، زمان انجام آزمون (P<0.03) chair-5 و آزمون (P<0.03) tug به طور معناداری کاهش می دهد. برای آزمون chair-5، سه جلسه تمرین در هفته، از نوع تمرین ارتعاش کل بدن، به طور معنادارتری عملکرد عصبی- عضلانی بهتری در مقایسه با دو گروه دیگر داشت (P<0.03).نتیجه گیری: تمرینات ارتعاش کل بدن در بیماران ام اس به بهبود عملکرد عصبی عضلانی منجر می شود.

سابقه و هدف: نیتریک اکساید (NO) مولکول گازی کوتاه اثر است که از تجزیه ال - آرژینین به سیترولین تحت فعالیت آنزیم نیتریک اکساید سنتاز (NOS) وابسته به کلسیم/کالمودولین تولید می شود. بیان ایزوفرم های متعدد نیتریک اکساید سنتاز در عضله اسکلتی، پیشنهاد کننده نقش بسیار مهم نیتریک اکساید در تنظیم متابولیسم و عملکرد عضلانی است. در این مطالعه، اثر ال - آرژینین در برخوردگاه عصبی - عضلانی عضله دو بطنی گردنی جوجه مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش ها: عضله دوبطنی گردنی از جوجه های به سن 3 هفته تهیه و در دستگاه حمام عضو کار گذاشته می شد. حمام عضو دارای یک ظرف با حجم 70 میلی لیتر حاوی محلول تیرود هوادهی شده با اکسیژن با درجه حرارت 37 درجه سانتی گراد بود. غلظت نیتریک اکساید نیز با استفاده از روش طیف سنجی رنگ و ردیابی مستقیم نیتریک اکساید، نیتریت و نیترات در هموژنات عضله دوبطنی گردنی جوجه اندازه گیری گردید. غلظت نیتریت تام (نیتریت + نیترات)، پس از تبدیل کامل نیترات به نیتریت با گرانول های کادمیوم اشباع شده با مس، توسط یک طیف سنج در طول موج 540 نانومتر اندازه گیری شد.یافته ها: ال - آرژینین در غلظت 500 میکروگرم/ میلی لیتر، پاسخ حرکت کششی (Twitch) ناشی از تحریک الکتریکی را کاهش داد و منحنی های وابسته به میزان (Dose-Response) استیل کولین یا کرباکول را به سمت راست منتقل کرد. ال - آرژینین درغلظت 1000 میکروگرم/ میلی لیتر منجر به چرخش به راست برجسته همراه با کاهش سقف اثر برای منحنی های وابسته به میزان استیل کولین یا کرباکول شد. اثر مهاری ال - آرژینین بر پاسخ حرکت کششی توسط کافئین (200 میکروگرم/ میلی لیتر) مسدود گردید. سطح نیتریک اکساید نیز به طور معنی داری در غلظت های 500 و 1000 میکروگرم/ میلی لیتر ال - آرژینین درمقایسه با گروه شاهد افزایش یافت.استنتاج: این یافته ها نقش احتمالی سطوح افزایش یافته نیتریک اکساید به دنبال اثر تضعیفی ال - آرژینین بر روی پاسخ حرکت کششی را نشان می دهد. علاوه بر این، نتایج نشان می دهد که اثر آنتاگونیستی پس سیناپسی ال - آرژینین احتمالا ناشی از مختل شدن آزاد سازی یون های کلسیم از رتیکولوم سارکوپلاسمیک است.

مقدمه و اهداف: سالمندی با تغییرات جسمانی همراه است و کاهش تعادل یکی از مهم ترین مشکلات این دوران است. هدف از این تحقیق، مطالعه تاثیر یک دوره 8 هفته ای تمرین پایدارسازی عصبی عضلانی پویا بر تعادل مردان سالمند بود. مواد و روش ها: تعداد 36 مرد سالمند (1/02±, 66/5 سال، 1/17±, 171/8 سانتی متر، و 2/16±, 75/4 کیلوگرم) به طور هدفمند و براساس معیارهای ورود، انتخاب شدند. سپس براساس آزمون دسترسی عملکردی به صورت تصادفی جفت شده، به دو گروه آزمایش و کنترل (18 نفر) تقسیم شدند. پیش آزمون و پس آزمون شامل آزمون های دسترسی عملکردی و تعادل Y بود. گروه تمرینی، تمرینات پایدارسازی عصبی عضلانی پویا را به مدت 8 هفته و هر هفته، 3 جلسه 1 ساعته و گروه کنترل فعالیت های معمول روزانه خود را انجام دادند. داده ها با نسخه 26 نرم افزار SPSS و با روش آزمون تحلیل واریانس برای اندازه گیری مکرر تحلیل شد. یافته ها: تحلیل آماری داده ها نشان داد در هر 2 آزمون دسترسی عملکردی و آزمون تعادل Y یک اثر تعاملی معنادار میان 2 عامل زمان و گروه وجود دارد (F(1/23)>12/17، P<0/002، η, 2>0/35). به این صورت که در فاصله پیش و پس آزمون گروه آزمایش دارای پیشرفت و گروه کنترل فاقد پیشرفت معنادار بوده است. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این تحقیق نشان می دهد تمرینات پایدارسازی عصبی عضلانی پویا بر تعادل تاثیر دارد. بنابراین توصیه می شود از این تمرینات برای افزایش تعادل در دوره سالمندی استفاده شود.